facebook
Pod koniec lat sześćdziesiątych palącym problemem stało się zabezpieczenie interesów mieszkańców. Jak wynika z analiz Komisji Komunikacji Miejskiej Rady Narodowej w Bydgoszczy w latach 1971-1975 miało nastąpić pogłębienie się problemów komunikacyjnych. Zjawiska korków ulicznych miały wzrosnąć w ciągu pięciolatki o około 100% nie tylko w godzinach szczytu. Obliczono również szybkość eksploatacyjną, która u nas wyniosła 18 km/h, czyli była najniższa w kraju. Ciekawe obliczenia zaprezentowano dla ulicy Grunwaldzkiej, gdzie co godzinę przejeżdżało około 400-800 pojazdów. W mieście powiększała się liczba terenów zieleni, co współgrało z niesprzyjającym klimatem społeczno - gospodarczym wokół plant. W efekcie przystąpiono do prac nad przebudową jednej z najpiękniejszych części Bydgoszczy. Prace przeprowadzone w latach 1970-1973 były równoznaczne z zasypaniem części Starego Kanału Bydgoskiego (od dzisiejszego Ronda Grunwaldzkiego do wlotu do Brdy przy dzisiejszej ul. Grottgera). 

Już w listopadzie 1970 roku zapowiedziano osuszanie, wycinki drzew od ul. Grottgera do ul. Wrocławskiej, bagrowanie i zakładanie kolektora. Bardzo szybko przeprowadzono wycinkę około 300 drzew. W czasie bagrowania pojawił się problem związany z obawą przed niewypałami, dlatego prace zostały wstrzymane do czasu przybycia saperów. Początkowo ograniczono, a później zamknięto dla ruchu kołowego most Władysława IV ze względu na ryzyko zawalenia. W planie znalazło się zainstalowanie mostu wojskowego, ostatecznie jednak wyremontowano stary most i już 16 stycznia 1971 roku po dokonaniu niezbędnych wzmocnień nastąpiło ponowne „otwarcie mostu łączącego ul. Grunwaldzką i ul. Św. Trójcy”. Wkrótce wykonane zostały pomiary odnośnie możliwości przewozowych mostu, po czym na tę trasę powróciły tramwaje i autobusy. Zapowiedziano przy tym funkcjonowanie mostu do chwili stworzenia Węzła Grunwaldzkiego.
W sierpniu 1971 roku przystąpiono do układania połączeń kanalizacyjnych oraz dalszych prac nad zasypaniem kanału. Prowadzono również intensywne prace przy poszerzeniu ul. Nakielskiej. Całkowite zasypanie części Starego Kanału Bydgoskiego nastąpiło pod koniec 1971 roku, a prace związane z zasypaniem Mostu Władysława IV zakończono na przełomie 1972-1973, następnie położono nawierzchnię na Rondzie Grunwaldzkim. W latach osiemdziesiątych, w związku z pogarszającym się stanem niezasypanej części starego kanału (od ul. Wrocławskiej do Bronikowskiego), rozważano jego całkowitą likwidację. Na szczęście przeforsowany został drugi wariant polegający na rekonstrukcji śluz oraz oczyszczeniu dna kanału. Prace przeprowadzone zostały już w latach dziewięćdziesiątych. 
Po blisko czterdziestu latach od zasypania Starego Kanału miasto zwraca się znów ku wodzie. Przejawem tego jest wiele działań miejskich, a wśród niech niedawno przeprowadzone prace inwestycyjne ” na części Starego Kanału Bydgoskiego od ul. Wrocławskiej do Ronda Grunwaldzkiego w ramach projektu unijnego o akronimie REURIS: „Rewitalizacja miejskich przestrzeni nadrzecznych. 

PARTNERZY